100+ भगवद्‌गीता भक्ती आणि अध्यात्म फोटो - पान 2

सत्त्वातून ज्ञान, रजोगुणातून लोभ आणि तमोगुणातून अज्ञान व

बेसावधपणा वाढतो. मनात कोणता गुण वाढतो आहे, याचं भान

सगळं शास्त्र समजलं नसलं तरी श्रद्धेने ऐकून उपासना करता

येते. जाणकारांकडून ऐकण्याची तयारीही जन्ममृत्यूच्या

परमात्म्याला जाणण्यासाठी काही जण ध्यान करतात, काही

ज्ञानाचा अभ्यास करतात, तर काही निष्काम कर्माचा मार्ग

श्रीकृष्णावरील भक्तीत खंड पडू न देणं आणि शांत एकांतात

राहून साधना करणं, हाही ज्ञानमार्गाचा भाग आहे.

ज्ञानाची वाट नम्रपणा, अहिंसा, क्षमा आणि सरळपणातूनही

जाते. स्वतःचा मोठेपणा न मिरवणं हा त्याच साधनेचा भाग आहे.

मित्र असो किंवा विरोधक, मान मिळो किंवा अपमान; समभाव

जपणारा भक्त श्रीकृष्णाला प्रिय असतो.

मन आणि वागणं स्वच्छ ठेवणारा, कामात दक्ष असणारा आणि

स्वार्थासाठी धडपड न करणारा भक्त श्रीकृष्णाला प्रिय असतो.

आपल्यामुळे इतरांनी अस्वस्थ होऊ नये; इतरांमुळे आपण शांतता

गमावू नये. असा भक्त श्रीकृष्णाला प्रिय असतो.

साधनेचा अभ्यास जमत नसेल, तरी श्रीकृष्णासाठी कर्म करा.

आपल्या कृतींतूनही त्याच्याकडे जाण्याचा मार्ग खुला आहे.

मन श्रीकृष्णावर स्थिर राहत नसेल, तर रोजच्या अभ्यासाने

त्याच्याकडे वळवा. एकाग्रता जमत नाही म्हणून भक्तीचा

श्रीकृष्णासाठी कर्म करणारा, त्यालाच ध्येय मानणारा आणि

कोणत्याही जीवाशी वैर न ठेवणारा भक्त त्याला प्राप्त होतो.

श्रीकृष्णा, वडील लेकराच्या आणि मित्र मित्राच्या चुका

पोटात घालतात. माझ्याही चुकांना क्षमा कर; तुझ्यापुढे

जिथे सौंदर्य, वैभव किंवा सामर्थ्य दिसतं, तिथे

श्रीकृष्णाच्या तेजाचा एक अंश आहे. त्या तेजातून त्याचं

श्रीकृष्ण प्रत्येक जीवाच्या अंतःकरणात आत्मरूपाने वसतो.

जीवांच्या अस्तित्वाचा आरंभ, मध्य आणि अंतही तोच आहे.

भक्तांवरील करुणेमुळे श्रीकृष्ण त्यांच्या अंतःकरणात

ज्ञानाचा दिवा लावतो. त्या प्रकाशाने अज्ञानातून आलेला

प्रेमाने आणि सातत्याने श्रीकृष्णाची भक्ती करणाऱ्यांना तो

स्वतःकडे येण्याची समज देतो. भक्तीच्या वाटेवर ही बुद्धीही

श्रीकृष्णात मन गुंतलेले भक्त त्याची शिकवण एकमेकांना

समजावतात आणि त्याच्याविषयी बोलतात. या सहवासात त्यांना

चुका केलेल्या माणसाने अनन्य भक्तीने श्रीकृष्णाकडे

वळण्याचा योग्य संकल्प केला, तर त्याचा नवा निर्धार ओळखा.

श्रीकृष्ण आपल्या कर्मांचा साक्षी आहे आणि जीवनाच्या

वाटेचं अंतिम ध्येयही तोच आहे. त्याच्याच ठायी आश्रय आहे.

या विश्वाची आई, वडील आणि पालन करणारा आधार श्रीकृष्णच

आहे. त्याच्याकडे वळताना या दैवी नात्याची ऊब जपा.

श्रीकृष्णाचं गुणगान, साधनेतला ठाम निश्चय आणि विनम्र नमन,

या तिन्हींत अखंड भक्ती प्रकटते.

सृष्टीच्या व्यक्त आणि अव्यक्त रूपांच्याही पलीकडे एक

शाश्वत तत्त्व आहे. सगळं नष्ट झालं तरी टिकणारं तेच

अनन्य भक्तीने रोज श्रीकृष्णाचं स्मरण करणाऱ्या साधकाला तो

सहज प्राप्त होतो. सातत्याने जपलेलं हे स्मरण भक्तीचा गाभा

कर्तव्य करतानाही श्रीकृष्णाचं स्मरण ठेवा. मन आणि बुद्धी

त्याला अर्पण करून आपलं काम करणंही भक्तीचा मार्ग आहे.